सुख...

" आनंद जगण्यात चिक्कार झाला
सदा हासणे एक उपचार झाला
जरा दू:खही दे मला ईश्वरा रे
सुखाने अता जीव बेजार झाला "

एवढं लिहिलं
आणि स्वप्नातनं जाग आली ...
पून्हा झोपी जाताना
उशी तेवढी उलटी केली
भिजलेली !

जगदिश

गंध

तुझ्या ओंजळीतल्या फुलांचा गंध अजून येतोय
काय करू? माझं मन
आठवणींमधून बाहेर पडायलाच तयार नाहीये !!

जगदिश

संवाद

मला झोप येत नाहीये
आणि मला खात्री आहे तुलाही झोप आली नसेल
दोघेही जागे असलो तरीही, आज इथे संवाद नाहीये
आहे फक्त शांतता आणि अंधार
उद्देश तर होता सुसंवाद साधायचा
पण विसंवाद झाला
थोडं भांडणही
मग माझं भरून येणं
खूप दिवसांनी बरसात झालेय
आभाळ मस्त निरभ्र झालं
आता नाही लावायचाय चुकांचा हिशेब
आता आहे फक्त आशा... अपेक्षा नाही
उद्या पून्हा अशीच जाग असेल आपल्या घरात... संवादासह !

जगदिश

शब्द

भले शब्द होते, बुरे शब्द होते
जसा अर्थ घ्यावा तसे शब्द होते

तिला बोलणे वाटले सर्व सोपे
मला बोचल्यासारखे शब्द होते

कुणी साक्ष द्यावी, कुणी साक्ष घ्यावी?
विकाऊच सारे इथे शब्द होते

असे बोललो की न आवाज झाला
मनी बांधलेले मुके शब्द होते

थिटा जाहला अर्थ भाषेतलाही
असे स्पर्श प्रीतीतले शब्द होते

अता पाळणारे इथे राहिले ना
कधी प्राण द्यावे असे शब्द होते

मनाच्या तळाशी अता रात आहे
जिथे चांदण्यांचे तुझे शब्द होते

जगदिश

मी माणूस?

सकाळी एक भूकेलेलं पोट अतिशय भिकार नजरेनं माझ्याकडे बघतं
मी त्याच्यावर जळजळीत कटाक्ष टाकतो
मग संध्याकाळी चवीनं कोंबडीचा आस्वाद घेतो आणि म्हणतो, 'मी माणूस !'

मॉलच्या बाहेर अजून एक गरजू भेटतो
केविलवाणा चेहरा करून, 'एक रुपया द्या हो साहेब', म्हणतो
मी त्याच्यावर चिडतो, त्याला हाकलतो, मॉलमधे जातो
दोन हजाराची ब्रँडेड जीन्स विकत घेतो, वर दीड हजाराचा शर्टही घेतो
तो घालून मिरवतो आणि म्हणतो, 'मी माणूस !'

ऑफिसमधून घरी येताना रस्त्यात एक अपघात झालेला दिसतो
बघ्यांची गर्दी झालेलीच असते, मीही त्यात समिल होतो
'स्टोरी काय?' जाणून घेतो
कुणीतरी म्हणतं, 'उचला रे त्यांना, हॉस्पिटलमधे नेऊ!'
मी हळूच काढता पाय घेतो
दूसर्‍या दिवशी तीच स्टोरी तिखट - मीठ लावून सांगतो आणि म्हणतो 'मी माणूस!'

'स्फोट झालेत' न्यूज येते,
मी सुन्न होतो, चुकचूकतो.. थोडाच वेळ...
मग १६ की १७, मित्रासोबत वाद घालतो
'मीच बरोबर', त्याला एकदा न्यूज चॅनेल दाखवतो
जिंकल्याचा आनंद घेतो
चॅनेल बदलतो, क्रिकेट बघू लागतो आणि म्हणतो 'मी माणूस!'

कवी आहे, कविता लिहितो
दू:ख, अत्याचार, दुर्दशा शब्दांमधे प्रभावीपणे रेखाटतो
कधी करूण, कधी रागीट चेहरा करुन लोकांसमोर सादर करतो
वाहवा, टाळ्या मिळवतो, आणि....
मनातल्या मनात स्वतःवरच खूश होत वही मिटतो
आणि म्हणतो 'मी माणूस!'
--------------------------------------------जगदिश

वाट माझी एकटी.....

My first tryst with a Pandu....

10.30 , I looked at the watch. "Approximately 25 mins from Ranade Institute. Will take yet another 7-8 mins to reach office.Not bad time. Decent run. No major issues. Overall OK sort of driving" As I thought of all these things, the signal at the Pune Central Mall on Bund Garden Road turned green. I sped off. Manoeuvring my bike through the tricky corner of Pune Central among the PMT buses, I came to the turn for the Yerwada bridge. One look up to the signal. It was showing red but thankfully there was go left signal too. Now concentrating on how to make the left safely, saw the biker ahead of me go left. Manoeuvred the bike past the auto, I also dutifully turned left.
Bang on the corner, a Chota pandu(C.P.)(ones which are not Havaldars but manage the traffic) stopped me. I said what happened?He says"Signal nahi baghat kaa re?"Turned back again to look at it, It was smiling at me with a red face.Shit!!!Trying to look calm through the helmet, I said ok and started to roll the bike backwards.
"Mage noko gheu re. Side laa ghe." A big-fat-huge-kaalya-saand Big Pandu (B.P.) told from a corner, sitting under the shade.Fuck!!!!(OSHO was right. The word does have many usages)"Jaun dya naa saheb, Rasta kuthe paar kela. Me signal baghitla nahi. Pudhchya driver la baghat hoto." "License kadh re. Aani gaadi side la ghe."
I took a 2 sec pause.Flashback yesterday evening -----Around 9.30 pm on the road from Sadhu Vaswani to Fatimnagar. Signal at the Military headquarters junction. Everyone was breaking the signal as if it did not exist. Alone, I was awaiting the signal to go green even though it was late, no Pandu and I myself was getting late for dinner.
"Kay baghtoy. Side la ghe gadi." C.P's words brought me back to current situation.Slowly taking my purse out, I handed my Learning license to the C.P. and started to take my bike to a corner.Shaking his head, the C.P. gave my license to B.P.
B.P.- "L cha borad laavlay kaa?". KP - "Nahi". "Haa aaj tuzi solid maarnaar aahe. Kiti paise ghenar kay mahit. Ek tar bike mazi nahiye. RC Book aahe. Pan te dusre papers...insurance che......Shya te pan nahi. Gela tu Kunal" I thought to myself ."Jaundya na SAHEB....." I approached him once again stressing on SAHEB.
But 'Phuktat Chicken Biryani milali tar kon sodel?'
B.P.- "Signal Cutting aani L chya signs chya paavti phadtoy. 300 rupaiye hotil."I saw that though the pen in his hand was hovering over the receipt, he had not started to scribble.KP- "SAHEB, pakitat fakt 100 rupaiye aahe. Tumhich bagha."Saying that I opened my purse in front of him. Luckily yesterday I filled Petrol and took Lunch in office , thus took change of 2 100 rupee notes. Also the 1000 rupee note was tucked safely in, away from his view.
B.P.- "Kay rao. Asa nahi karaycha. Jara signal - vignal baghat jaa." His tone had considerably mellowed down."Dya te. Aani L cha board laava."
Relieved, I gladly parted away with the 100 rupees and told him thank you.Once again the signal was showing as red but go left green signal was also blinking.I asked C.P. "Jaau naa?" He nodded.By the time I started the bike and released the clutch, The signal had once again turned red but I raced off. Looked back into the mirror to see whether C.P. was looking but no he wasnt. He was busy telling another biker "Side la ghe re....."