वायदे...

वायदे करती हजारो पाळणारे शोधतो
माणसाला माणसागत मानणारे शोधतो

बोलणारे भेटले अन् ऐकणारे भेटले
बोलल्याविण या मनीचे जाणणारे शोधतो

दोन शोधा चार मिळती सूख असता सोबती
दु:खही दिसता जरासे थांबणारे शोधतो

बाह्यरुपाला बघोनी लायकी ठरते जिथे
कातडीच्या आतलेही पाहणारे शोधतो

जाहल्या जखमा कहाण्या यातना झाल्या जुन्या
मी नव्याने घाव आता घालणारे शोधतो

नीज येता पाहणे स्वप्ने सुखाने रोजचे
घेउनी स्वप्ने उराशी जागणारे शोधतो

अंत येता ढाळण्याला आसवे कोणी नको
आज मी पार्थिव माझे जाळणारे शोधतो

जगदिश

सुख...

" आनंद जगण्यात चिक्कार झाला
सदा हासणे एक उपचार झाला
जरा दू:खही दे मला ईश्वरा रे
सुखाने अता जीव बेजार झाला "

एवढं लिहिलं
आणि स्वप्नातनं जाग आली ...
पून्हा झोपी जाताना
उशी तेवढी उलटी केली
भिजलेली !

जगदिश

गंध

तुझ्या ओंजळीतल्या फुलांचा गंध अजून येतोय
काय करू? माझं मन
आठवणींमधून बाहेर पडायलाच तयार नाहीये !!

जगदिश

संवाद

मला झोप येत नाहीये
आणि मला खात्री आहे तुलाही झोप आली नसेल
दोघेही जागे असलो तरीही, आज इथे संवाद नाहीये
आहे फक्त शांतता आणि अंधार
उद्देश तर होता सुसंवाद साधायचा
पण विसंवाद झाला
थोडं भांडणही
मग माझं भरून येणं
खूप दिवसांनी बरसात झालेय
आभाळ मस्त निरभ्र झालं
आता नाही लावायचाय चुकांचा हिशेब
आता आहे फक्त आशा... अपेक्षा नाही
उद्या पून्हा अशीच जाग असेल आपल्या घरात... संवादासह !

जगदिश

शब्द

भले शब्द होते, बुरे शब्द होते
जसा अर्थ घ्यावा तसे शब्द होते

तिला बोलणे वाटले सर्व सोपे
मला बोचल्यासारखे शब्द होते

कुणी साक्ष द्यावी, कुणी साक्ष घ्यावी?
विकाऊच सारे इथे शब्द होते

असे बोललो की न आवाज झाला
मनी बांधलेले मुके शब्द होते

थिटा जाहला अर्थ भाषेतलाही
असे स्पर्श प्रीतीतले शब्द होते

अता पाळणारे इथे राहिले ना
कधी प्राण द्यावे असे शब्द होते

मनाच्या तळाशी अता रात आहे
जिथे चांदण्यांचे तुझे शब्द होते

जगदिश

मी माणूस?

सकाळी एक भूकेलेलं पोट अतिशय भिकार नजरेनं माझ्याकडे बघतं
मी त्याच्यावर जळजळीत कटाक्ष टाकतो
मग संध्याकाळी चवीनं कोंबडीचा आस्वाद घेतो आणि म्हणतो, 'मी माणूस !'

मॉलच्या बाहेर अजून एक गरजू भेटतो
केविलवाणा चेहरा करून, 'एक रुपया द्या हो साहेब', म्हणतो
मी त्याच्यावर चिडतो, त्याला हाकलतो, मॉलमधे जातो
दोन हजाराची ब्रँडेड जीन्स विकत घेतो, वर दीड हजाराचा शर्टही घेतो
तो घालून मिरवतो आणि म्हणतो, 'मी माणूस !'

ऑफिसमधून घरी येताना रस्त्यात एक अपघात झालेला दिसतो
बघ्यांची गर्दी झालेलीच असते, मीही त्यात समिल होतो
'स्टोरी काय?' जाणून घेतो
कुणीतरी म्हणतं, 'उचला रे त्यांना, हॉस्पिटलमधे नेऊ!'
मी हळूच काढता पाय घेतो
दूसर्‍या दिवशी तीच स्टोरी तिखट - मीठ लावून सांगतो आणि म्हणतो 'मी माणूस!'

'स्फोट झालेत' न्यूज येते,
मी सुन्न होतो, चुकचूकतो.. थोडाच वेळ...
मग १६ की १७, मित्रासोबत वाद घालतो
'मीच बरोबर', त्याला एकदा न्यूज चॅनेल दाखवतो
जिंकल्याचा आनंद घेतो
चॅनेल बदलतो, क्रिकेट बघू लागतो आणि म्हणतो 'मी माणूस!'

कवी आहे, कविता लिहितो
दू:ख, अत्याचार, दुर्दशा शब्दांमधे प्रभावीपणे रेखाटतो
कधी करूण, कधी रागीट चेहरा करुन लोकांसमोर सादर करतो
वाहवा, टाळ्या मिळवतो, आणि....
मनातल्या मनात स्वतःवरच खूश होत वही मिटतो
आणि म्हणतो 'मी माणूस!'
--------------------------------------------जगदिश

वाट माझी एकटी.....