ती म्हणाली,
" मी पहिल्यांदा कुणाचा हात असा हातात घेतेय,
पहिल्यांदाच कुणाची इतकी ओढ वाटतेय !
हा पहिला स्पर्श मी आयुष्यभर जपून ठेवेन "
मी नाही म्हणू शकलो तसंच
कारण....
माझ्या जवळ जवळ सगळ्याच पहिल्या वेळा
आधिच झालेल्या
खरं तर पहिला शब्द सोडला तर
माझ्याही मनात भावना तशाच,
तितक्याच उत्कट
पण तिच्या अपेक्षांसमोर अपूर्या,
अधुर्याच 'पहिल्या' शब्दाविना...
तिनं माझ्या डोळ्यांत बघितलं
आणि तिला जे कळायचं ते कळलं
नकळत हातात घेतलेला हात
तिने अगदी हळूवारपणे सोडवून घेतला
मग....
मी नाहीच थांबवू शकलो,
तिच्या पापण्यांत डोकावणारी आसवं
माझ्या मनात येणारी आठवं
' मला उशीर होतोय मी निघते म्हणत '
तिची निरोप घेणारी पावलं
आणि तितक्यात...
पाऊस आला
अगदी मुसळधार
मी नेहमीसारखाच होतो छ्त्रीशिवाय
आज तीही छत्री विसरलेली
तसं भिजणं, आम्हां दोघांच्या आवडीचं
पुढच्या काही क्षणांतच आम्ही दोघेही चिंब झालो
ती थांबली, वळली....
मी जवळ गेलो
आणि ती पटकन मिठीत शिरली....
मी, " पहिला पाऊस कधीच पडून गेला ग! "
ती, " हो, पण आताचा पाऊसही तितकाच खरा आहे ! "
-------------------------------- जगदिश
Tuesday, July 22, 2008
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
1 comment:
I read this poem in bus (while we travelling to Mumbai), but that time I think I havent read it properly. After reading it now, I think this is second poem of yours which I liked the most, first one is 'Sukaleli Phule'.
Post a Comment